خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

در تنهایی‌ام
دوستانم را دارم:
وقتی با آن‌ها هستم،
چه دور، چه دورند آن‌ها!…

از «هنر غذاخوری»،
درس نخست:
نباید قاشق را
با چنگال گرفت.…

بیدار شوید ای خنیاگران:
پژواک‌ها به آخر می‌رسند و
صداها آغاز می‌شوند .…

نه خورشید
که ناقوس،
وقتی بیدارت می‌کند
بهترین اتفاق صبح‌گاهی‌ست.…

نویسندگان،
صحنه با تعصبی تئاتری به آخر می‌رسد:
در آغاز صورتک بود.…

ساعت قلبم:
ساعت یک امید و
یک ناپیدایی.…

چشمی که می‌بینی‌اش
چشم نیست چون تو او را می‌بینی،
چشم است
چون تو …

کلمات عاشقانه را،
با اندکی اغراق
بهتر می‌توان فهمید.…

سکوت گرد شب
بالای خط حامل نامتنهاهی.

و عریان
بالغ از شعرهای گمشده
به …

به نقطه‌ای دور می‌نگرند پسرکان.

چراغ‌های نفتی خاموش می‌شوند.
چند دختر کور
از ماه …

پیش‌گویی‌ات
ای شاعر!

فردا لب به سخن می‌گشایند
دو لال:
سنگ و
دل.…

سربازان مزرعه و کاخ را آتش زدند

قلعه را ویران کردند و بقایای …

امواج بی‌شمار پیش از من بوده‌اند و
پس از من خواهند بود.

اما این …

تو نباید فقط برای رسیدن به جایی

از خانه بیرون بزنی، بلکه از طریق …

از آلبوم عکس
با احتیاط
عکس‌های عشاق پیشین‌ات را
حذف کرده بودی.

از آن‌ها…

بارالها
ما را حفاظت کن
از مواجهه
سال‌ها و سال‌های بعد
با عشق‌های بزرگمان.…