بر خاکریز پل
سرهای اعدامیان،
درون آب چشمه،
آب دهانشان.
بر سنگفرش بازار
ناخن کُشتگان،
بر علفهای خشک دشت
دندانهاشان.
هوا را دریدند و سنگها را
تَنِ ما دیگر نه تَنِ انسانهاست.
هوا را دریدند و سنگها را
قلب ما دیگر نه قلب انسانهاست.
لیکن، در دیدگان مردگان خواندیم
که آزادی را برقرار خواهیم کرد.
و مشتهای مردگان میفشردند
عدالتی را که به اجرا درخواهد آمد.
خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry



