بازگشت به خانه

او که از لباس آبی خود مرده‌ست دارد می‌خواند. لبالب از مرگ می‌خواند و …

نمی‌توانم با صدای خود حرف بزنم، با صداهای خود مگر.

چشم‌های او دروازه‌های معابد …

در دست درهم‌فشردۀ مرده‌ای،
در حافظۀ دیوانه‌ای،
در اندوه کودکی،
در دستی که لیوانی …

ا.
زبانه می‌کشد زبان خاموش. انتشار خاموشی،
آتش‌ست خاموشی.

باید گفت از آب و …

١.
— به گل می‎نشیند فاصله. تماشا کن از پنجره هیاکلی را که ناکامل‌‌اند …

رنگ، رنگِ دریای ظهر بود.
دریا ما را پس گرفت
نه مثل فاتحان؛ نه!…

خانه مرا به یاد می‌آورد
اینجا راه رفتن را آموختم
در این اتاق گام‌هایی …

خیابان گروایله را می‌شناسم.
ماه، آنجا، مثل یک قرص نانِ تازه
از تنور دریا، …

تو بگو وَ بعد بگذار این خانه از آن تو باشد.
تو خود نیز …

تو نیامده‎‌ای، اما یادِ خانه آمده‌است.
چون رهرویی که راهش را در بیابان گم …

پیشکش به برادرم محسن (عمادی)

هیچ‌کس خانه‌اش را ترک نمی‌کند
مگر، آن خانه …

زمان آن رسیده که خانه را ترک کنم
جایی که سال‌ها در آن زیسته‌ام…

در انتها، همیشه دوباره
همان چیز را می‌خواهیم ببینیم:
خانه‌ای میان درختان،
آن‌گونه که …

صداها از آن گوش هایم هستند
درها از آن دست هایم
آجرهای های سرخ …

چون از خانه‌ای جدا می‌شوم،
امروز دلم گرفته است.

دستِ خانه را رها می‌کنم…

این ها خانه های ما هستند
موسیقیِ زندانی در صفحه‌ها،

انبوهِ کتاب های نخوانده،
…