شعرها

از بختيارى ماست
شايد
كه آنچه مى‌خواهيم
يا به دست نمى‌آيد
يا از دست …

گاه
آنچه ما را به حقيقت مى‌رساند
خود از آن عارى است
زيرا
تنها …

براى تو و خويش
چشمانى آرزو مى‌كنم
كه چراغ‌ها و نشانه‌ها را
در ظلمات‌مان…

دلتنگى‌هاى آدمى را
باد ترانه‌يى مى‌خواند،
رؤياهايش را
آسمان پُر ستاره ناديده مى‌گيرد،
و …

شگفتا، باغى در دل شعله‌زار
بر شيب ِ شفافى
كه گوزن بر آن مى‌آسايد.…

از آن‌جا كه ستون ِ پشت‌اش خميده است
ا زآن‌جا كه كارش از فرياد …

از نفس افتاده و از راه مانده
اسب من از كوهستان اگر
به زير …

راستى را كه به دورانى سخت ظلمانى عمر مى‌گذاريم

كلمات بى‌گناه
نابخردانه مى‌نمايد
پيشانى …

»- اى مرگ تسكين ناپذير! كامكارى‌هاى سه‌گانه‌ى مرا به من باز ده!
بر ساحل …

مرا آن توانايى هست كه هر دم شعرى بسرايم.
خلقان همه آواى مرا به …

۱

يكى كَشتى در چشمانت
باد را مُسخّر مى‌كرد.
چشمان تو ولايتى بود
كه …

من آخرين كسم بر سر ِ راه ِ تو
آخرين بهار آخرين برف
آخرين …

بى‌خبر بودم كه ديرگاهى‌ست
در تعقيب من است.

هنگامى كه به آهنگ چيدن گلى …

گلبرگ‌هايش پژمرد چرا كه قلبش ميوه‌يى بود.
ساعت‌ها و روزها پاهاى خود را در …

به شعله‌هاى رو به زوالى
كه خواب حريق عظيم مى‌بينند
به شعله‌هاى تباهى
كه …

به رنج
عشق ِ كم و بيش نزديكى را كه كشته‌ام
از ياد مى‌برم.…