نقاشی | میریام فان هی

در انتها، همیشه دوباره
همان چیز را می‌خواهیم ببینیم:
خانه‌ای میان درختان،
آن‌گونه که کودکان بی وقفه می‌کشند
یک پنجره، یک در، سقفی سفالی
و پشت پنجره، خانواده‌ای؛
و فراموش نکنیم دودکشی را
که دودش حلقه‌حلقه بالا می‌رود.

در جاهای خالی، کوه‌ها می‌نشینند،
اینجا و آنجا پرنده‌ای و شاید برف،
تا خانه گرم‌تر شود.

زود راضی نمی‌شویم
بر صفحه‌ای تازه، در میانه،
باز همان خانه میان درختان:
یک پنجره، یک در،
سقفی سفالی،
و سیم‌های تلفن—
آنها را نقاشی کنیم یا نه؟