خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

درخت سیب من
حالا سایه و پرنده دارد.

چه جهشی‌ست
در رویای من از …

حالا
خود را گشاده‌‌است
گل بامداد.

اعماق عصر
یادت هست؟

سنبل ماه
منتشر می‌کند…

برج‌های بلند.
رودهای بلند.

پری‌چهر،

حلقه‌‌ی عروسی را بگیر
پدربزرگ‌هایت برایت آورده‌اند.
هزار دست …

نه دریا پرتقال دارد
نه سویل، عشق.
دخترک سبزه،
چه شعله‌ی آتشی!
چترت را …

همیشه آرام است شب.
روز
می‌آید و می‌رود.

مرده و بلند
شب.
به تنها …

می‌خواهد نور باشد این ترانه.

در تاریکی
‌رشته‌های فسفرین دارد،
ماه دارد این ترانه.…

خنجر
می‌شکافد دل را
چنان تیغه‌ی گاو آهن
که شخم می‌زند
بیابان را.

نه،…

کوردوبا
دور و تنها.

یابوی سیاه، ماه بزرگ،
و زیتون‌ها در خورجین‌ام.
راه را …

باغ تو
چار درخت انار دارد.

دل تازه‌ام را بردار!

باغ تو
چار درخت …

بید پرشکوه
به باران، افتاد.

آه ماه بدر
بر شاخه‌های سفید!…

در بامداد سبز
می‌خواستم دل باشم،
دل.

در غایت عصر
می‌خواستم بلبل باشم،
بلبل.…

می‌خوام از نقره باشم، مادر!
«سردت می‌شه خیلی
پسرم.»
می‌خوام از آب باشم، مادر!…

نور نوازشم می‌کند.
زبانش را بر پوستم لمس می‌کنم.
تقدیرش خموشی‌ست.

چنین است
خوی …

قطره‌ خونی بر برف
همان تصويری‌است
که بيش از همه دوست می‌دارم.

در آن …

سکوت، چنان که پیش از آفرینش.
دود از سقف‌ها بیرون می‌زند.
با نجوایی قناس…

برای سکونت در خانه نیست که خانه می‌سازیم
برای سکونت در عشق نیست که …