خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

یار جوان من،
سرانجام صعود کرده‌ایم از این صخره‌ها
تا خیره شویم به دریای …

هیچ‌کس نمی‌شناسدم من شب را می‌گویم‌
هیچ‌کس نمی‌شناسدم من تن‌ام را می‌گویم
هیچ‌کس نمی‌شناسدم …

کسی نزدیک نمی‌شود.
اتاق مجروح است.
به گلی می‌ماند،
به دهانی
که به خاموشی‌اش …

یک شهر.
یک کوچه.
یک گدا.
یک فاحشه.
سیاه.
خیس.
این دهان بوگندو!
این …

اشک می‌ریزی
پای فریاد.
می‌گشایی
دریچه‌ی آرزوهایت را
و غنی‌تری
از شب.…

شعر می‌نویسی
چرا که محتاجی
به مکانی
که در آن باشد
آن‌چه که نیست.…

گفتم، که دیگر حقیقت داشتم. ناگهان کسی آمد و از دیگری حرف زد و …

یک لحظه‌ی پیش، داشتیم حرف می‌زدیم: «بیست سالِ دیگه، وقتی من چهل و پنج‌ساله …

برگ خشک را
به سمت نوری گرفته‌ای که مشتاق‌ اوست
یا نور را
به …

ریشه‌ها و بال‌ها. اما باشد که بال‌ها ریشه کنند و ریشه‌ها پربگیرند.…

تنهایی تنهاست.
و تنها تنهایی می‌یابدش
که موج تنها را می‌یابد
بر دریایی تنها …

تو ای واژه‌
ای از دهان‌ من،
طرح افکنده به احساسی
که من‌ات می‌بخشم.…

سیاه نیست غروب،
غروب کامل!
خون است آری
که به پیش می‌رود
میلاد قرمز‌دانه‌ایست.…

نقاشی که نقش‌ام زد
در این کنج تاریک حیات
چنین نیکو
که به حقیقت …

هر پاییز
زندگی
به شهادتی آهسته
کمال را تصدیق می‌کند.

آتش مغرور!…

مرو ای خاطره
مرو!
محو مشو ای چهره چنین
چنان که به مرگ!
نگاهم …