بایگانی نوشته‌های لوییس سرنودا

خاک من؟
خاک منی تو!

مردم‌ام؟
مردم منی تو!

تبعید و مرگ
همان‌جاست
که …

آن‌جا که فراموشی خانه می‌کند
در آن باغ‌های وسیع بی‌‌بامداد
آن‌جا که من
تنها …

نوجوانی در روزهایی گذشت بسان ابرها
چیزی دلپذیر،
و مرئی
به واسطه‌ی تاریکی و …