نقبهایی به شعر و مرگ [۲] ورنر لمبرسی

هر شـعـر

          مـيل به گـمـنامي دارد

                                    و مـرگ نـیز

هرشـعراز عـشـق مـيگويد

                           و مرگ نـیز

مرگ از هر شعري

                         عـشـقي عـظـيم ميـسازد

شـعـر از هـر مـرگـي

                       عشـقـي بزرگ مي آفـريـند

                                                          براي زيـستـن

نه عشق سکوت است

و نه مرگ

اما بدون سکوت آنها

                      هیچ انـد

مرگ آزمودن ِ

تجربه ایست که سـکـوتـش میـخـواهـد بـاز بگوید

شـعـر

فـریاد بـرآوردن ِ ایـن آگـاهــیــست

آنـگـاه که سکوت

خامـوش مـی مـاند

  کلام  آماده است

  آنـگـاه که واژه  سکوت اسـت

  شعري مي خواهد به سخن درآيد