بایگانی نوشته‌های آمی لاول

بوی خوش سنبل مثل مه‌ای پریده رنگ و تنک

بین من و کتابهایم نشسته؛…

گرداگردم برف نجوا‌ می‌کند
کفش‌های چوبی‌ام
پشت سرم،
چاله‌هایی در برف به جا می‌گذارند…

بالای بام

روی سرِ گردانِ دودکش

من خُرده های لعل بنفش را دیدم

آبی …

تمام روز را کار کرده‌ام
حالا خسته
صدا می‌زنم: «کجایی»
جوابی نیست جز جنبش …

از کنارت که می روم

زمین نفس های آخرش را می کشد

مثل کوبشی …

شهر به چشمم خالیست حالا که نیستی تو

برهوتِ خیابان های غم انگیز ، …