بایگانی نوشته‌های مرجان ریخته‌گر

١.
و خصوصاً خیرگی معصومانه. انگار اتفاقی نیفتاده، که چنین هم هست.

٢.
اما …

گفت، از غروب، امشب، پوشانیدند مرا در کفنی سیاه در تختخواب سروبن.
نوشانیدند به …

گلی
نه‌چندان دور از شب
بدن گنگ من
گشوده می‌شود
همچون اضطرار ظریف شبنم…

نه شعری دربارۀ غیاب تو،
تنها یک نقاشی، شکافی در دیوار،
چیزی در باد، …

هنوز حالا نیست
حالا هرگز نیست
هنوز حالا نیست
حالا و همیشه
هرگز است…

او که از لباس آبی خود مرده‌ست دارد می‌خواند. لبالب از مرگ می‌خواند و …

نمی‌توانم با صدای خود حرف بزنم، با صداهای خود مگر.

چشم‌های او دروازه‌های معابد …

در دست درهم‌فشردۀ مرده‌ای،
در حافظۀ دیوانه‌ای،
در اندوه کودکی،
در دستی که لیوانی …

ا.
زبانه می‌کشد زبان خاموش. انتشار خاموشی،
آتش‌ست خاموشی.

باید گفت از آب و …

١.
— به گل می‎نشیند فاصله. تماشا کن از پنجره هیاکلی را که ناکامل‌‌اند …