خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

یک مکان نمی‌گویم یک فضا، حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم از آن‌چه نیست حرف می‌زنم از آن‌چه می‌شناسم زمان نیست تنها تمام لحظات نه عشق نه بله نه مکانی از غیاب نخ اتحاد مکنت‌بار.

دستِ زنِ عاشق باد صورتِ مرد غایب را نوازش می‌کند. زن در اوهام با «کیفی از پوست پرندگان» با چاقویی در خاطره از خویش می‌گریزد. زنی که آینه‌اش بلعید در می‌آید به آغوشی از خاکستر و بهیمه‌های نسیان را آرام می‌کند.

همیشه در سفر بودیم و مکان بر سه قسم بود: آن‌چه خاطره می‌شد آن‌چه از نظاره می‌گریخت و آن‌چه در چمدان جا می‌گرفت. زمان در خاطره دخل و تصرف می‌کند. نبض رویا در مکانِ گریخته می‌تپد. چمدان بسته می‌شود باز می‌شود و مکانی در مکانی دیگر …

باشد که بدانند دانایان، آن‌‌را که می‌توانند بدانند. و خفتگان، همچنان خفته بمانند.

به تو نام می‌بخشم، ای واقعیت، و در نام‌ات دوباره زاده می‌شود آن عمیقِ مغاکِ تکوین. چنان پرنده‌ای از قشر خشک لبانم.

آه ای صدا، صدای یکتا: تمام تهیای دریا، تمام تهیای دریا کافی نیست، تمام تهیای آسمان، تمام چاهِ زیبایی، شناختن‌ات را کفایت نمی‌کنند، و اگر چه انسان خفه خواهد شد و این جهان غرق، آه ای والامقام، تو هرگز، تو هرگز دست برنمی‌کشی از بودن در …

چرا که تنم چنان درخشان بود و مطمئن چنان‌که شیری سرفراز در چمنزار بامداد.

این چشم‌انداز به قلم‌موی شفق چنان باد است بر ویولن جانم. وضوح خاموش و بنفش. غیاب ابرها و پرندگان. افق بی‌موج، گرفتار آمده در واپسین امواج. به وهم می‌ماند این چشم‌انداز این وهم، پسرکی‌ست که می‌گرید.

خیزاب. ضربتِ آهنگین. خط بیهوده و سرد برآمده تا باد و افق. شعر. خیزاب وحشی. نور، پرستو و چشم‌اندازِ بندری که به دوردستان طالع می‌شود. سفر. سفر. صلیب باد. شعر. شعری میانِ موج‌های زاده‌‌ی این روز.

تنهایی، آری ولی تو هرگز. غیاب، ولی تو هرگز: نورِ ساکنِ بی‌پایان زیر ماهِ سردِ فقدان عشق.

– نیستی! ( دست‌ها در دل. خموشی‌ها به کنجی. غیاب‌ها به بالکنی.) – نیستی! ( تعلق تند. تشنج‌ دست‌‌ها و پاها…) – نیستی! ( مثل باد، آه‌کشان. مثل باران، گریان. مثل دریا، مویان.) -نیستی!

هرچه می‌ماند از امروز نمی‌ارزد زندگی را، مرگ را، مرا، هیچکس را.

پا به جهان نهاده‌ایم تا به یاد آوریم و به یاد بمانیم گریه کنیم و اسباب گریستن شویم تا مردگان خویش را به خاک بسپاریم پس بازوهایی بلند داریم برای وداع و دست‌هایی تا بپذیریم آن‌چه را که می‌رسد انگشتانی تا خاک را نقر کنند. وچنین …

خفته بودم و او درگشود به رویاهای من. به تاراج برد رویایی را که در آن می‌زیستم و مالکم شد چنان عشق می‌ورزید که نیمه‌شبان از خواب برمی‌خواستم انگار صلات ظهر است.

شعر چشم گریان است شانه‌ی گریان است چشم گریان شانه است دست گریان است چشم گریان دست است روح گریان است چشم گریان سم است آه، دوستان شعر اشک نیست نفس گریستن است گریستن چشمی ناخوانده اشک چشم کسی ‌ که باید زیبا می‌بود که باید …

نمی‌دانستم که نداشتنت می‌تواند شیرین باشد چون صدا کردنت برای این‌که بیایی هرچند نمی‌‌‌آیی و نیست جز غیابت آن‌سان سخت چون آن سیلی که به صورتم زدم هنگام اندیشیدن به تو

شاخه‌ای که می‌شکند شاخه‌ای که پر می‌گیرد می‌گریند می‌خوانند آن پایین می‌گشایم شب را این شهر را زبان‌بسته-شهری، به‌سان عاشقان یا در این شب بوده‌ای یا روزی در آن خواهی بود به شکستن و پراکندن شاخه‌هایی آیا که نمی‌شناسی؟

ای دریا خود را به تو می‌بخشم افکارت را از دور می‌خوانم انگشتان خمیده‌ی دعوت‌گرت را از کناره‌ی ساحل می‌بینم. باور دارم که بی لمس من به خویش باز نمی‌گردی بیا با هم صفایی بکنیم برهنه می‌شوم شتابان مرا ببر دور از نگاه خاک سوار بر …

برای یکی: جاده‌خاکی برای دیگری: راهِ اصلی برای یکی: غم و شادیِ توامان برای دیگری: اندوهِ محض نشکن غرورت را، شکایت نکن. نپرس چرا. راه دیگری نیست! تو باید شاعر باشی، حتی پس از مرگ‌ات.

چشم‌ها حرف می‌زنند یا همین‌که خود را می‌گشایند هرچه باقی مانده را بیرون می‌ریزند. چشم‌ها، نه کلمات چشم‌ها، نه پیمان‌ها. با چشمانم کار می‌کنم در ساختن در تعمیر در بازسازیِ چیزی شبیه آینه‌ای انسانی یک شعر انسان یک آواز بعید از جنگل.

سردابه‌ها را ابداع کن خیس از سکوت،حیاتی را که تو را آفرید. به جسم بدل کن ایده را به سنگ اندیشه را و رویا را به آب احتضار را به آتش و مرگ را به ابر. از نو بیافرین قالبی را که محصورِ آنی: برگرد به …

هرگز از عشق با او نگفتم هرگز از مرگ با او نگفتم. تنها طعم کور و لال تماس میان ما می‌دوید وقتی درکشیده به خویش کنار هم دراز می‌کشیدیم. باید دزدیده به درونش نگاه می‌کردم و می‌دیدم در مرکز خویش چه لباسی به تن کرده‌است. وقتی …

کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب با چشم‌های بی‌حرکت، ‌درخشان در شب مرا می‌خواهد. کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب (زنی‌است گمشده در شب که دوستم دارد؟) صدایم می‌کند. کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب (تویی ای شعر به شب زنده‌‌داری؟) مرا می‌‌خواهد. …

می‌دانم که تنها آواز تنها شکوه آوازهای کهن تنها شعر همانی‌ست که خاموش است و هنوز این جهان را دوست می‌دارد این تنهایی را که به جنون می‌کشاند و برهنه می‌کند.

چه پیش خواهد آمد وقتی دست‌ها از شعرها کنار روند وقتی آبِ خشکِ کوهستان‌های دیگر را می‌نوشم. نباید اهمیتی داشته باشد اما دارد چه بر سر شعر می‌آید وقتی نفس از سینه می‌رود و ظرافت سخن انکار می‌شود آیا میز را ترک خواهم کرد و به …

توجه کنید: یک قلب تنها یک قلب نیست.

در تنهایی‌ام چیزهایی دیدم بس واضح که حقیقت نداشتند.

تنها به رویایِ شبی تنها. آرمیده‌ام ایام حَیَوان را. باد و باران مرا خط می‌زنند آتشی را انگار شعری را انگار نوشته بر دیوار.

و سرانجام سرودی بی‌ادبار رویایی چنان ستاره‌ای

سکراتِ رویابینانِ پاییز.

از ناخن عصر تا پنجه‌ی صبح ابلیس نبود که مرا می‌ترساند. حتی فرشته نیز هراسانم نکرد وقتی خود را بر خود نقش می‌زد. خدای کهن بر ذروه‌ی پِهِن هراسم را برنیانگیخت. جانوران وحشی نزدیک بودند و رام. حشرات احساسات مرا تحلیل نکردند. ترس‌خورده، وحشی می‌گریختم انسان …

گشایشِ بی‌پایانِ کلماتِ اعصار! وز آنِ من، کلام مدرن- کلام همگان. کلام ایمان که هرگز شانه خالی نمی‌کند، مرا اینک و آینده یکسانند.- زمان را به تمامی می‌پذیرم. تنها اوست که بی‌نقص است- کامل است و همه را کامل می‌کند، آن بهتِ رازورز و شگفت به …

به آب می‌ماند عشق. اگر نباشد کسی که مواج‌اش کند، می‌گندد.

یک کیهان، والت ویتمن، پسر منهتن گردن‌فراز، فربه و خوش‌گذران که می‌خورد و می‌نوشد و به بار می‌آورد که نه نازک‌طبع است و نه بالای مردان و زنان می‌نشیند و نه ‌دوری می‌جوید از آنان نه فروتن است و نه گستاخ. از درها قفل بردارید! از …

در دست‌های گرم کودکان پرنده‌ای چوبی زندگی آغازید زیر پرهای لعابین دلی کوچک به خود بخشید چشمی شیشه‌ای به نگاه برافروخت نقش بالی لرزید تنی خشک در عطش جنگل می‌سوخت به راه افتاد چون سربازی در ترانه‌ای به عصای پاهایش ضرب گرفت ضرب پای راست: جنگل …

کلماتِ آبستن، افسانه‌وار به ذات، وعده‌ی معناهای ممکن، آيين‌ها، آیه‌ها، آینه‌ها، آریانه‌‌ها. خطایی کوچک زینتی‌شان می‌کند. دقت وصف‌ناپذیرشان محومان می‌کند.

بر مرز می‌ایستیم اسلحه بر دوش برای برادرانمان برای شما طناب ضخیم هوا را گره می‌زنیم از فریادی شکسته از مشت‌های گره‌‌کرده زنگی قالب بسته‌است زبانی خاموش بر منظر سنگ‌های زخمی اقامه‌ی دعوا می‌کنند رود مقتول اقامه‌ی دعوا می‌کند ما بر مرز می‌ایستیم بر مرز می‌ایستیم …

توفان زندگی می‌کند، انگار تو بودی آن مردی که قدم‌زنان می‌گذشت از میانش. توفان زندگی می‌کند، انگار تو بودی باران و باد و صاعقه‌ای که قدم‌زنان می‌گذشت از میان مرد.

خدایا، تو این را می‌دانی که غم نیز، چون شادی ارتباط برقرار می‌کند. حتی کسی که مردم، اشباح، جانوران و اشیا تمامن ترکش کرده‌اند، آن‌که تنها با خودش رابطه دارد، این‌ها را فقط برای خودش نمی‌گوید!…

شهرِ شهرهاست برلین مغازه‌ای عظیم. اگرچه بختِ یافتنِ یک چتر تا بر تو بگسترد در تاریکی، از تاریکی، وقتی پس می‌کشی دستت را از دستم چندان بزرگ نیست.

خیره و شگرف است که چگونه مرا می‌کشد بامداد اگر نتوانم همیشه و اینک آن‌را از خود طالع کنم. ما نیز، درخشان و شگرف عروج می‌کنیم چون خورشید، ما «ای جانِ من»ِ خویش را در خنکا و آرامش بامداد یافتیم. صدایم می‌رود بدنبال هر‌چه چشمم بدان …

آسیب‌پذیر: حیات حقیقی چنان شعری در آستانه‌ی میلاد، حقیقی. آسیب‌پذیر: زندگی، کناره‌هایش: مالامال اشتیاق، گاه‌ لمس‌اش ‌کرده‌ام، می‌آید تا هوایی تازه بدمد بر ما به ساعت محتاط آن که از جان و از رویا قرار می‌جوید به عبث در آن آستانه. وزنی که بدان می‌دهی در …

رخنه‌ای در شب. بی‌درنگ فرشته‌ای اشغالش می‌کند.

هیچ از پرندگان نمی‌دانم. تاریخ آتش را نمی‌شناسم. باور دارم اما که تنهایی‌ام باید بال داشته باشد.

برمی‌گردم تا نظر کنم به آفتاب و مانعم می‌شوند عشق من! باید برویم پوشیده در آشتی با لبخندی که از میوه‌ها و گل‌ها بر چهره نهاده‌ایم در آغوش هم بر جاده‌ها: مار‌های به هم تنیده از میان مزارع قهوه تا کوه‌ها که دستمان برسد به ستارگان …

بر درگاهت صدایت کردم‌‌. نبودی. تیغ سفر شرحه شرحه‌ات کرد. چه‌کسی برمی‌گردد وقتی تو برمی‌گردی؟ بادِ بی‌خاطره، در شب خود را در حدس‌های بیهوده می‌پیچد. می‌گویند زندگی می‌گذرد. میان برف‌های خارجی، میان نورهایی که نمی‌شناسمشان، آغوش می‌گشایم -به چوب‌دستِ نابینایان- جستجو می‌کنم. از این‌جا، با گوش‌های …

پرنده‌ای کوچک، کوچک‌تر از یک مشت بر درخت گیلاس، نام‌اش لکه‌ی گل و لای‌ایست که باران از بال‌هایش ‌شسته‌است.

پنجره را که باز می‌کنم بال‌هایش را به هم می‌زند و دور می‌شود ولی چشم‌هایم رنگ‌اش را به خاطر می‌آورند. حالا، آسمان را شخم خواهد زد بی‌نام و بی‌رنگ و نیست چشمی تا او را به خاطر بسپارد او را کشته‌ام من من و باران.

حقیقت ندارد که هر پرنده آواز خود را دارد، پرندگانی هستند که آواز نمی‌خوانند بر سیم‌ها می‌نشینند به چپ و راست نگاه می‌کنند: سمت راست سنگ است سمت چپ صخره، نمی‌توانند میان صخره و سنگ، آواز بخوانند. آواز نمی‌خوانند که آواز گدایی‌ست و آن‌ها گدایی نمی‌کنند. …

وقتی اشیا را به خاطر می‌آوریم یک رشته سیم به صدا در می‌آید. زنی تنها سیم‌ها را می‌نوازد به یک زخمه، که او تمام وطن است.

چه کسی تاریخ ابر را می‌نویسد؟ ابر که هیچ‌کجا زندگی نمی‌کند و چیزی در آن نمی‌زید؟

آه درخت آلوچه چند بار در غیابت شکفته‌ای؟

گورستان متروک، گذشته‌ی ما را دیگر‌ می‌کند با شکوفه‌ها روز از پس روز.

حالا کاری جز شنیدن نمی‌کنم، تا آن‌چه می‌شنوم را به درون این آواز گرد آورم و بگذارم اصوات بدان یاری برسانند. جلوه‌گری پرندگان را می‌شنوم تقلای رشد گندم را، وراجی شعله‌ها و ترق‌ترق هیزمی‌ که غذایم را می‌پزد، می‌شنوم صدایی را که دوست می‌دارم صدای آوای …

نامه کجاست؟ می‌پرسد مرد مرده پیش از خموشی مادام که زندگی می‌کند انسانی نیازی به توجیه زبان‌اش ندارد وقتی می‌میرد باید الفبایش را برگرداند از هر مرگ راز حیات را انتظار می‌کشیم. واپسین نفس با خود می‌برد نامه‌ی مفقود را ناپدید می‌شود پشت چهره نهان می‌شود …

پرندگان سایه‌ها را در لانه به جا می‌گذارند. پس رها کن چراغ و ساز و کتابت را بگذار از تپه‌ها بالا برویم آن‌جا که هوا می‌بالد و من ستاره‌ی غایب را نشان خواهم داد ریشه‌های کوچک لطیف را مدفون در‌خاکروبه‌ها. چشمه‌های ابر بی‌لک برمی‌خیزند. بادی دهانش …

چه کسی آن‌ها را برمی‌گرداند؟ آن کودکان مقتول را؟ کدام تحلیل؟ کدام کارخانه‌ی اسلحه‌سازی؟ کدام پزشک؟ کدام کشیش؟ کدام خدا؟ کدامشان؟ یک «تدبیر حکیمانه»؟ خدایا! اگر وجود داری، لطفن استعفا بده.

تو آن‌جا می‌ايستی در ميانه‌ی رويای دو غزال، از نفس‌‌‌افتاده، از شعر می‌پرسی. شعر ملبس به شاخه‌های زيتون و شادمانی شکسته محصور در فصول شب‌هایی بی‌خواب که ‌‌می‌درخشند بر ديوارهای خاکی شهرهای مفقودمان. شعر که گم‌می‌کند نشانی‌اش را يا گم می‌شود نشانی‌اش ‌‌و در هر دو …