خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

گوش می‌دهم به باران
در زمانی دیگر.
کشتی‌های ساکن را خیس می‌کند.

فراسوی خیال‌هایم، …

همیشه دوست داشته‌ام
نامرئی بودن را،
و حالا آخرین چهره نیز مرا واگذاشته است…

سایه‌های شکنجه شده
به نشانه‌ها نزدیک می‌شوند.
به روزی می‌اندیشم
که اسب‌ها آموختند
گریه …

تو
در اندوه مستراح‌ها،
کنار شلنگ برنزی
(عشق، عشق در کلیساهای نمناک)

آه، باید …

از آن‌پس که در مراسم اعدام چکاوک‌ها شرکت کردی
فرو رفتی
حتی وقتی صورت …

من آنم که دیگر سر به نبودن گذاشته‌ام.

آن‌که هنوز هق هق می‌کند.

چه …

مراقب ناخن‌هایت باش،
ای لاشه‌ای که امشب در پلک‌هایم به خواب می‌روی
خوب باش…

سیاهرگ گرسنه، رشته‌ات را‌ بگشا.

آن‌که می‌ترسد
می‌خواهد به درون تو برود،

شامگاه سیاه.…

در دو زبانت
امروز غمگین شدم.

در زبانی که از همدلی می‌گوید
و در …

شهری ناشناخته است
و باران می‌بارد
بدون امید.

نه خاطره‌
و نه فراموشی
تنها …

هر کشیش گنهکار، یک کشیش است.
با این‌حال، تصور می‌شود
که یک شاعر باید …

باران بدون درختان…
علف‌های خیس…
روشن کردن اجاق…
یک ابر،
سرخ‌شده بر تابه‌ی ماه…

برای آهن گداخته‌ی یک مرد
زن، آب نیست.
خوب نیست که خیره شد به …

هر زن زیبا بی‌رحم‌ است.
به شکلی مبهم
مردان عریان را
خوار و خفیف …

زمان بر کوه‌ها: حسادت، میوه‌ی بی‌اعتقادی.
زمان کنار چشمه‌ای: خیانت، میوه‌ی حسادت.
زمان کنار …

«شکایت‌هایت را درک نمی‌کنم
وقتی می‌گویی به شکل تلخی تنها هستی.
رنج،‌ بدون آن‌ها …