خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بيدارم می‌کنی
بيدارم می‌کنی
ران‌هايم را می‌گشايی و می‌بوسی‌ام
تو را شبنمی می‌دهم
از نخستين صبح جهان.

نمی‌توانم از ياد ببرم
نمی‌توانم از ياد ببرم
تاريک و روشن معطر ميان
خيمه‌ی موهای سياهم را
وقتی بيدارشديم تا عشق‌بورزيم
بعد شبی بلند از عشق.

چنان سنتوری، دلير
به آفرينش رنگ‌ها و نغمه‌ها.
بر طره‌ی خانه‌ام
گلوی اغواگر باد
در کاج‌ها می‌خواند.

شکوفه‌ها می‌ريزند
زنجيرهای قلبم نيز
 شل شده‌اند.
و تابستان رسيده‌است
نهری خنک و زلال نجوا می‌کند.

ژرف زيستن در کوهستان
مرا مشتاق آوای تنهای کاج‌های آوازه‌‌خوان بارآورده‌است.
روزهايي که بادی نمی‌وزد
او چقدر تنهاست!

در فروشگاه مواد غذايی شماره‌ی نود و هشت برادوی
پيرمرد چينی
به من می‌گفت
باران زندگی‌های بسيار دارد.
نمی‌دانم که  به هرکسی
همين حرف‌ها ‌را می‌زند يا اين‌ها فقط چيزی ميان ماست
نمی‌دانم که در هيچ جنگی جنگيده‌است آيا؟
کسی را کشته،  هيچوقت عاشق شده‌؟
خانه‌ای از دست داده، لهجه‌اش را، همسر يا کودکی را در باران.
نمی دانم که آیا باران را صدا می‌کند وقتی سوپ هرروز را سر می‌کشد
يا زير لباس ابريشمی‌اش چه پنهان کرده
برنج، عکس‌ها و شايد خاطرات باران.
«باران»، با من می‌گويد، «خبرهای آن رفته را حمل می‌کند»
با چمدان‌ها و  بيماری‌های مسری‌شان
خاطره‌ی قحطی‌ها را بر دوش می‌برد
از خانه‌های رفته، 
عين عاشقان می‌آيد و می‌رود.
مثل سربازان می‌رود و گاه بر می‌گردد
به حياتی که بيش از اين درنگ نمی‌کند
صبر می‌کند تا من بپرسم، مرد چينی
چه کسی واقعا می‌داند 
که چه بسيار می‌زيد تا که بيايد.

اضطرابی        
شیرین

قوی        
چنان طوفانی

خالی        
و بی‌تصمیم

انعکاس واضح     
تنفس وحشی

مرکز        
یک خراش

سپیده‌دم
آبشارها      

سه پنجره    
یک انعکاس

دو عاشق     
یک سایه‌ی آرام

خشونت هوس.

شاید وقتی برای موسیقی آماده‌ای
هر سازی در این حوالی شکسته‌است.
شاید وقتی مهیای آزادی شده‌ای
دلت دیگر نمی‌تپد.
شاید وقتی جنونت بالا می‌گیرد
آن‌چه می‌خواستی ببینی را پیدا می‌کنی
شاید اگر نشانم دهی
که چطور اشتیاق گدایی می‌کند
و آهنگی را در می-مینور می‌نوازد،
                                         رودخانه‌ی آرام بال‌ها
                                              خود را افشا کنند.

به جایش اما، به ناچار، چنین اتفاقی می‌افتد:
ویولنی شکسته
دلی ناگشوده
فرمانی از مسیح یا محمد
               -تبعید سلوک خودش را دارد.
حالا تو نفس می‌کشی،
آهنگی یک‌دست
در این حوالی می‌لنگد
شب‌زنده‌داری دهانت.