خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

در قفس زمان زن خفته به چشم‌های تنهایش نگاه می‌کند. باد جواب نازک برگ‌ها را برایش می‌آورد.

می‌گریم، به دریا نگاه می‌کنم و می‌گریم. آوازی می‌خوانم، کوچک. دریایی هست. نور هست. سایه‌ها هستند. چهره‌ای هست. چهره‌ای با رد بهشت گمشده. جستجویش کرده‌ام. بی‌آن‌که به دنبالش گشته باشم. بی‌آنکه محتضر باشم.

شبی که می‌روی دستت را به من بده اثرِ فرشته‌ی سوزان روزها خودکشی می‌کنند برای چه؟ شبی که می‌روی شب بخیر

زندگی، زندگی من، دست از سقوط بردار، دست از رنج بردار، زندگی من، دست از پیوستن به آتش بردار، از سکوتِ بی‌تکلف، از سنگ‌های سبز در خانه‌ی شب، دست از سقوط و رنج بردار، زندگی من.

خودم را به سکوت می‌پیوندم‌ خودم را با سکوت یگانه می‌کنم دست می‌کشم از فعلیت دست می‌کشم از نوشیدن دست می‌کشم از گفتن.

پیش از این نوری بود در زبان‌ام متولد بر قدم‌های کوچک عشق. شبِ گشاده. شبِ حضور.

کسی به میان سکوت در می‌آید و ترکم می‌کند. حالا تنهایی تنها نیست. مثل شب حرف می‌زنی. مثل تشنگی از خود خبر می‌دهی.

شعر تو مکان زخم را برمی‌گزینی آن‌جا که از سکوتمان حرف می‌زنیم. از زندگی من ‌ این مراسم بس ناب را بر می‌آوری.