خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

این چشم‌ها تنها برای سنجش غیاب خود را می‌گشایند.

اندوه که محو می‌شود خاطرات باز می‌گردند. هریک به خامه‌ی خویش زخممان می‌زند.

سکون قصد است. می‌توان مانع سفر شد، ولی که می‌تواند منتظر را باز دارد از انتظار؟

آن‌که می‌میرد به ایده بدل می‌شود. به مردگانت اندیشه کن. در هر واژه دو چشم از گذشته‌ها تو را زیرنظر دارند. تمامشان در اعماقِمان به خواب می‌روند: گل‌های سرخ پرپر باغ‌های شیراز ما‌ه‌های خونین بابل و زورق‌های نقره‌ای که در نیل غرق می‌شوند. آن‌چه می‌گذرد به …

این‌جا، خورشید آرمیده است خالق بامداد که به روز، نور بخشید و عصر را به استراحت فراخواند. چوپانِ اعجاز دست‌های درخشان که گل‌های سرخ را آبستن کرد و گلبرگ‌هاشان را چاک چاک از هم درید. این‌جا، ‌خورشید آرمیده است نرموک آرام و بنفش که مالک اشکال …

فریضه است، چنین می‌اندیشید کیرکگارد. به گمان من اما، نیکوتر عشق ورزیدن است بی هیچ فریضه‌ای. تفاهم روح با روح و پاسخ خون به خون -خواه در فراز یا نشیب- بی‌اطمینان از مقصد پرواز.

بر دروازه‌های شهری ناشناس زنی نگه‌ام داشت از اوخواستم: بگذار بگذرم، من فقط به درون می‌روم و بیرون می‌آیم و دوباره به درون می‌روم و بیرون می‌آیم چرا که چون هر مردی از تاریکی هراسانم. اما او به من گفت: من چراغ‌ها را روشن گذاشتم.

صدايی بر آب‌ها صدايی بر بادها می‌چرخد و می‌گريد: «آی! چه بادی‌ان اين بادا چه آبی‌ان اين آبا، چشات که مال منن!» غربی‌اند بادها و غربی‌اند آب‌ها آن‌جا که نور می‌آرامد. «آی! چه بادی‌ان اين بادا چه آبی‌ان اين آبا، چشات که مال منن!» سرد، سرد، …