خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

سکوت پرنده ای است نگران: لبه ‌ی چرخان زندگی (جستار پیش از برف)

گرداگردم برف نجوا‌ می‌کند کفش‌های چوبی‌ام پشت سرم، چاله‌هایی در برف به جا می‌گذارند ولی هیچ‌کس از این راه نخواهد گذشت که ردپاهای مرا دنبال کند. وقتی زنگ معبد دوباره به صدا درآید آن‌ها پوشیده و ناپیدا شده‌اند.

زن با یارش حرف می‌زندکه خواب و بیدار است در ساعات تاریک با کلماتی که بریده بریده نجوا می‌شوند: مثل زمین که در خواب زمستانی‌اش می‌جنبد و چمن‌ها و گل‌ها را تدارک می‌بیند به رغم برف به رغم برفی که می‌بارد.

کمال موحش است، نمی‌تواند بچه‌ای داشته باشد. سرد مثل نفس برف، زهدان را می‌انبارد آن‌جا که سرخدار چون هیولای هیدرا زوزه می‌کشد درخت زندگی و درخت زندگی ماه‌هایشان را سفت می‌کند، ماه پس از ماه، تا بی هدف خون طغیان می‌کند در سیلاب عشق خودکشی مطلق …

باید جانی از زمستان داشت تا شبنم‌‌ها و ساخه‌های بلوط را پاس داشت که پوستی از برف به تن کرده‌اند. باید زمانی دراز سرما دید تا سروهای کوهی را دید که از یخ مو به تن آورده‌اند صنوبرهای زمخت در تلالوی دوردست خورشید ژانویه، و اندیشه …

دیشب جغدی در آبی پررنگ شمار نامعینی از آوازهای خوشتراش را به دل جهانی پرتاب کرد که برحسب اتفاق ربع مایلی دورتر من ایستاده بودم. نمی‌توانم بگویم کدامشان بود کشتی ممنوع بود یا شکوهمندی آسمان چنان دور، اما، مگر آن‌ها لحظاتی نیستند که شیرین‌ترند و بهتر …

دیشب باران با من حرف زد آرام، می‌گفت چقدر شادم که فرو باریده‌ام از ابر پاک به راهی نو بر خاک! با من چنین گفت وقتی می‌چکید بوی آهن می‌داد و محو شد مثل رویای اقیانوس بر شاخه‌ها و چمن پایین. بعد تمام شد. آسمان صاف …

کم‌کم تفاوت ظریف میان نگه‌داشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت. این‌که عشق تکیه‌کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر. و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند و هدیه‌ها، عهد و پیمان معنی نمی‌دهند. و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت سرت را بالا …