خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

سکون: به صخره رخنه می‌کند مویه‌ی زنجره.

ریشه‌ی موهایش داغ می‌شود وقتی شانه‌شان می‌کند باد در علف‌ها می‌پیچد.

به خواب که می‌روند کوه‌ها رها می‌کنند پرندگان تابان را.

عیدی‌های امسال کنار هم نزدیک بالش‌ام.

میان امنیت و آشوب آرامش و اشتیاق صلح و دست‌نیافتنی امنیت و خلاقیت صلح و رویاها رویاهای دیگران و رویای من رویای مجاز و قطعه‌ای از رویا که همیشه رویایش را دیده‌ام. میان. انتخاب جای دیگری‌است. جایی که در آن انتخابی نیست. انتخابی وجود ندارد در …

هستم آیا مسافری، سرگردان میان چمدان‌ها و جایی که بدان تعلق داشته باشم زندگی‌ِ زیسته در کیف‌ها و بقچه‌ها مثل آدمی که یاد می‌گیرد دوست بدارد جاز را مثل زندگی تنها و رویاپیشه‌ی من روحی هستم که موسیقی‌اش اختلاطی‌است از آواهای گیج، تازه، پیش‌بینی‌ناپذیر مست، خسته، …

دهان‌هایی هستند هنوز تا اشارتی کنند به روح و حرص‌ و آزش. دهان‌هایی هستند دهان‌هایی که احاطه می‌کنند اشتیاقی را که افشایمان می‌کند در ساعات کوچک شب. دهان‌هایی هستند که زود از ما پیشی می‌گیرند با اشتهایشان یا با سکوتشان داوطلبانه قربانی‌مان می‌کنند برای کهن‌ترین حیوان …

خون سازندگان اهرام آمیخته به دود کوره‌های آشویتس (غذای شیرها در اعصار نخستین). قارچ‌های هیروشیما و پرتقال‌های ویتنام با صداهای قایقرانان فینقی. دزدی دریایی گره‌خورده به یک سرخ‌پوست در شکن تازیانه‌ها… با سایه‌هایی که به هنگام شب غریو و نعره سر می‌هند. حالا آن‌ها همین‌جا هستند.