دیواری‌است روبروی چشمانم.
در هوای گرفته، نشانه‌‌های نامرئی می‌زیند،
علف‌هایی که رشته‌هاشان دلی پرسایه را تظاهر می‌کند
گلسنگ‌هایی در تفاله‌ی عشق.

زنا و نور، ذره‌بینی را کنار تقوا خیال کن، آب‌ها را خیال کن
اگر می‌توانستم از فواره‌های ناموجود همدلی برگذرم
در باز می‌شد و بودند مردان کوری که دست‌های بزرگشان
به حلاوت کار می‌کرد،
اما زیباست نامردمی
در گیسوان مادرم
و بر این دیوار، سکوت را برنبشته‌اند.

مویه‌ی براق، حقیقت مقعر:
«زندگی هیچ ارزشی ندارد و هیچ‌چیز ارزش زندگی را.»

آهای شمایان، همه، ‌این ترانه را به یاد آرید
پیش از آن‌که به چشم‌های من نگاه کنید.
به چشم‌هایم نگاه کنید،
درست وقتی که برف می‌بارد.

عفونت از اندوه عظیم‌تر است.
اجزای شکنجه‌دیده را می‌لیسد.
رسوخ می‌کند به بستر افیون و عرق
و آن‌گاه می‌لرزد مثل بالی سرد: رطوبت محتضران‌ است.

پرنده‌ی چرک آهسته سر می‌رسد و به جامی پر از سایه درمی‌آید.

و عروق خاکستر، بر فراز بقایای سیماب و اشک می‌گسترد.

ذره‌بین، دروغ را افشا می‌کند اما نورش از مغاک می‌آید. دربرابر قرنیه‌های سوخته، ریسمان‌های سکوت آویزان‌اند. آن‌گاه،

نایپدایی، دل را فسرده می‌کند.

صورتم در دست‌های مجسمه‌ی کور می‌جوشد.
در خلوص حومه‌های خاموش
به حلاوت خودکشی می‌اندیشد
و پیری را خلق می‌کند.
دیروز و امروز دیگر یگانه‌اند
در دلم.

صدای خدا به رنگ قهوه‌ای است
نرم و پر مثل صدای خرس.
النور که از مادرم خوشگلتر است
در آشپزخانه ایستاده و حرف می‌زند
و من دود سیگارم را مثل سم نفس می‌کشم.
او در پیراهنی به رنگ خورشید لیمویی ایستاده
با دستانی خیس از شستن بشقاب های تخم‌مرغ
به خدا اشاره می‌کند.
با او حرف می‌زند.  با او حرف می‌زند مثل یک مست
که برای گفتن به چشمان باز نیاز ندارد.
گفتگویش خودمانی اما دوستانه است.
خدا به اندازه سقف این خانه به او نزدیک است.
اگر چه هیچ وقت نمی‌شود مطمئن شد
اما من فکر نمی‌کنم او صورت داشته باشد.
وقتی شش سالم بود داشت.
حالا بزرگ است، انقدر بزرگ که تمام آسمان را گرفته
مثل ماهی ژله‌ای گنده‌ای که استراحت می‌کند. 
وقتی هشت سالم بود فکر می‌کردم آدمهای مرده
مثل کشتی‌های هوایی کوچک آنجا ایستاده می‌مانند.
حالا صندلی من مثل مترسکی سخت است
و آن بیرون مگسهای تابستانی گروه کر تشکیل داده‌اند.
النور قبل از اینکه برود به او بگو
النور، النور
قبل از اینکه مرگ تو را تمام کند به او بگو.