هرکه شعر می‌نویسد، فرم‌ها را در حافظه‌ی ما حکاکی می‌کند. جهان‌های کهنه‌ی شگفت را بر سنگ یا بر برگ، که به کلمات تازه، به نشانه‌های تازه‌ی واقعیت، گره خورده‌اند یا از آن‌ها رها شده‌اند.  باور دارم هر که این فرم‌ها را نقش می‌زند  با دم و بازدم خود در آن‌ها محو  می‌شود  با تنفسی که به مثابه‌ی اثبات بی‌تلافی حقیقت این فرم‌ها به ما پیشکش می‌کند .