قالب وردپرس درنا توس
خانه | سارا سمیعی (صفحه 4)

سارا سمیعی

پرسه‌زن، والتر بنیامین

از کتاب «پرسه‌زن»ِ والتر بنیامین درباره‌ی اشعارِ شارل بودلر   خیابان پرسه زن را به سوی زمانی پایان یافته هدایت می کند. هر خیابان شیبی ست که او را اگر نه به سوی اصل و سرچشمه، دست کم  به گذشته ای می کشاند که می تواند چنان سحرانگیز باشده که گذشته ی او، گذشته ی شخصی او نباشد. با این …

ادامه‌ی مطلب

الکل‌ها

به‌سلامتی شعر ششم   گوش سپردم به هیاهوی شهر محبوسِ این زندانِ بی افق چشم انداز: آسمانِ خصم‌آلود و دیوارهای لخت زندانم   روز به خاموشی می‌گراید اما در زندان, چراغی می‌سوزد ما در سلول تنهای تنهاییم من و روشنی دلفریب و عقلِ عزیز  

ادامه‌ی مطلب

ناشناخته

    در انزوای کتاب‌ها گام برمی‌دارم:   یخ می‌زند قلبم با این خاطراتِ یخ‌زده باد خود را به حصیر می‌کوبد نوامبر است عمری لازم بود تا ناله‌ی جنگل انتظاری اساسی برانگیزد   آن سوی باغ آن سوی زمانِ پیشِ رو پوسته‌های شاه‌بلوط فرو افتاده‌اند شعله‌ی برگ‌ها در مِه پنجره‌های بنفش   درست ماه نوامبر است.   هر چیزی در …

ادامه‌ی مطلب

در انبار

    در انبار، آنجا که کودک انگشت بر دیوار می کِشَد ذراتِ گَردی سفید بر زمین می ریزد   و سایه ای در آن اعماق، حس می کند که به آرامی کالبدی می یابد   قطره های ترش شراب بر شن جشن های پیشین را به یاد می آورند   کودک روی پله ها نشسته است گوش می دهد …

ادامه‌ی مطلب

زنانِ نفرین‌شده (دِلفین و هیپولیت)

  آیا رفتاری غریب از ما سر زده است؟ شرح بده اگر می‌توانی ای عذاب و ای دهشتِ من! از هراس می لرزم وقتی مرا «فرشته» ی خود خطاب می کنی با این حال حس می‌کنم دهانم را که به سوی تو می آید اینگونه نگاهم نکن ای همه اندیشه ی من! تویی که دوستت خواهم داشت تا ابد ای …

ادامه‌ی مطلب

زنانِ لندنی

  همان‌طور که سیگارِ دیگری روشن می‌کردم تو نشسته بر لبه‌ی تخت جوراب‌هایت را درآورده‌ای و اکنون جرئت نمی‌کنی سر بلند کنی و به چشم‌هایم بنگری در اتاقی که هرگز در آن با هم نخوابیده‌ بودیم   گویی ناگهان زمان می‌میرد یا از حرکت می‌ایستد یک انحنای بلند به تخت نزدیک می‌شوم و تو را در آغوش می‌کشم در این …

ادامه‌ی مطلب

نه عشق نمرده‌ است

  نه عشق نمرده است در این دل و چشم و دهان که به استقبال تشییع خویش می روند گوش فرادهید! بیزارم از زیبایی ها و رنگ و جمال عشق را دوست دارم، مهر و بیرحمی اش را عشقِ من تنها یک نام و یک شکل دارد همه چیز می گذرد لب ها به این لب می پیوندند عشقِ من …

ادامه‌ی مطلب

از رمان تا شعر

  رمان اینگونه به پایان می رسد همان‌طور که باید، پرسوناژ در آخرین فصل می میرد می توان تاسف خورد یا از رهایی سخن گفت برخی از خوانندگان شاید ویرگول یا آهی اضافه کنند طرح و توطئه درست و منطقی بود و غافلگیری‌ها، حساب شده کتاب با قهرمان، با منطق بسته می شود می توان به رویای ماجراهایی دیگر فرو …

ادامه‌ی مطلب

نوشتنِ شعری دادائیستی

  برای نوشتنِ یک شعرِ دادائیستی روزنامه ای بردارید و چند پرنده * از روزنامه مقاله‌ای را انتخاب کنید که بلندی‌اش به اندازه‌ی شعری باشد که می‌خواهید بنویسید مقاله را با قیچی جدا کنید سپس با دقت هر واژه از مقاله را ببرید و در کیفی بریزید کیف را به آرامی تکان دهید برش ها را یکی پس از دیگری …

ادامه‌ی مطلب

انتظار

  زن گفت: اگر می‌آیی که بمانی، هیچ نگو باران و بادِ روی کاشی‌ها کافی‌ست سکوتِ درون اشیاء و غبار قرن‌هایی که بی‌تو گذشت   باز هم هیچ نگو! گوش کن به آن چه که هست تیغه‌ی شمشیری که در تنِ من است صدای هر گام، خنده‌ای از دوردست ناله‌ی حلزون‌ماهی، صدای دری که بسته‌می‌شود و قطاری که عبورش بی‌پایان …

ادامه‌ی مطلب

لحظه‌ی مرگبار

  شعر چیز بی اهمیتی ست کمی بیش از توفانی در کارائیب کمی بیش از گردبادِ دریای چین یا زلزله ای در تایوان یا سیلِ یانگ تسه کیانگ که برایتان صدهزار چینی را در یک چشم به هم زدن غرق می کند حتی موضوع یک شعر هم چیزی بی اهمیت است   در روستای کوچکِ ما بسیار خوش می‌گذرد مدرسه …

ادامه‌ی مطلب

ترانه‌ی پاییزی

  هق‌هقِ درازِِ ویلون‌های پاییز با نوایی بلند و نه دل‌انگیز, قلبم را جریحه دار می‌کند.   آنگاه که ساعت زنگ می‌زند من بی‌نفس, از چهره‌ام رنگ می‌پرد یادِ گذشته می‌کنم و اشک می‌چکد.   خود را به بادِ سهمگین می‌سپارم تا بَرَد مرا به هر سویی که خواهد چونان برگی که بر خاک می‌فِتَد.

ادامه‌ی مطلب

مرغانِ دریایی

    ملوانان برای تفریح، اغلب مرغان دریایی را می‌گیرند این پرندگانِ غول‌پیکرِ دریاها را که دنبال می‌کنند مسافرانِ خسته‌ی کشتی‌ای را که روی ورطه‌های تلخ می‌لغزد.   هنوز آ‌ن‌ها را بر الوارها نگذاشته‌اند این پادشاهانِ بی دست‌وپا و شرمسارِ لاجورد بال‌های بزرگ سفیدشان را سخت رقت‌بار مثلِ پارو بر آب می‌کِشند.   چه بی‌دست‌وپا و بی‌رمق است این مسافرِ …

ادامه‌ی مطلب

مَزمور

هیچکس دوباره وَرزِمان نخواهد داد از خاک و از گِل هیچکس گرد و غبارمان را نخواهد آمرزید هیچکس   ای هیچکس! ستایش از آن توست به عشق تو می شکفیم و در برابرِ تو   هیچ بوده ایم، هستیم و خواهیم بود شکوفا گُلِ سرخِ هیچ گُلِ سرخِ هیچکس   با ستونِ مادگیِ* روشن روح پرچمِ گُل های صحرای آسمان …

ادامه‌ی مطلب

مسیرِ خون

این عشقِ لجام‌گسیخته که دشت‌ها را می پیماید این خنجر خونینِ فرو شده به صخره‌ها این بادِ فانی که پرستوهای وهم می‌کِشندش زندگیِ ناچیز من است باید می شد از آینه گذشت تا به تو رسید که دوستم می‌داری اما خون جاری‌ست، تا اعماقِ جوانی‌ام و من چون دریایی با شهرهای شناور و آسمانی لبریز از ابرهای ملولم زندگی‌ام در …

ادامه‌ی مطلب